الهی نامه

یک حرف . . .

 اگرتو برفکنی در میان شهر نقاب...هزار مومن مخلص درافکنی به عقاب

 

درون ما ز تو یک دم نمی​شود خالی....کنون که شهر گرفتی روا مدار خراب

 

تو را حکایت ما مختصر به گوش آید...که حال تشنه نمی​دانی ای گل سیراب

الهی!

زندگی همه با یاد تو...شادی همه با یافت تو...و جان آنست که درآن شناخت تو است...موجود نفسهای جوانمردانی...حاضر دلهای ذکر کنندگانی...از نزدیک نشانت می دهند و برتر از آنی...از دور می پندارند و نزدیک تر از جانی...ندانم که در جانی یا خود جانی...آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی...

الهی!

      تا با تو آشنا شدم ،از خلایق جدا شدم...در جهان شیدا شدم...

       نهان بودم ،پیدا شدم... 

کریما!

     هر که را خواهی که بر افتد ، اورا رها کنی تا با دوستان تو در افتد... 

الهی!

 

   مران کسی را که خود خواندی...          

                     ظاهر مکن جرمی را که پوشاندی...                        

                                             کریما!میان ما و تو داور تویی...

 

             آن کن که سزاوار آنی نه آنچنان که سزاوار ماست...

الهی!

 

     مرکب وا ایستاد و عمرم بفرسود...

 

                       همراهان برفتند و این بیچاره را جز حیرت نیفزود....

 

الهی!

 

   اگر خامم پخته ام کن...

                    و اگر پخته ام سوخته ام کن...

/ 0 نظر / 4 بازدید